آنچه در نشست هفدهم انجمن ورزشی نویسان استان کرمانشاه گذشت! | فوق ناترازی مالی؛ گریبان‌گیر ورزش استان

به گزارش خبرنگار صالح نگار، هفدهمین نشست انجمن ورزشی نویسان استان کرمانشاه صبح امروز دوشنبه سی ام شهریور ماه ۱۴۰۵؛با حضور دکتر پیمان رفعتی معاون ورزش اداره‌کل ورزش و جوانان در دفتر مدیرکل با موضوع وضعیت ورزشگاه آزادی و حواشی اخیر مرتبط با آن برگزار شد.

جلسات اخیر مدیریت ورزش استان پرده از واقعیتی تلخ برمی‌دارد: برای نگهداری استاندارد اماکن ورزشی که به شدت فرسوده شده‌اند، حداقل به ۵۰۰ میلیارد تومان اعتبار سالانه نیاز است؛ رقمی که در خوش‌بینانه‌ترین حالت با بودجه‌ای حدود ۵۰ تا ۶۰ میلیارد تومانی مواجه است. این ناترازی مالی، مدیران را مجبور کرده تا به جای بازسازی‌های اصولی، به طوری که تعمیر نور و دوربین‌های مداربسته گاهی به قیمت نادیده گرفتن بخش‌های دیگر تمام می‌شود.

فشار رسانه‌ای یا مطالبه‌گری

یکی از نکات قابل تأمل در این جلسات، واکنش مدیران به فشارها برای آماده‌سازی سریع ورزشگاه آزادی برای میزبانی باشگاه بعثت است. اگرچه این میزبانی یک فرصت برای استان محسوب می‌شود، اما مدیران هشدار می‌دهند که تمرکزِ صرفِ رسانه‌ها بر یک باشگاه خاص، ممکن است باعث شود سایر رشته‌های ورزشی که پا‌به‌پای فوتبال در حال درخشش هستند، از گردونه توجه و بودجه خارج شوند. در واقع، دغدغه مسئولان، حفظ توازن در توزیع منابع محدود است تا «فوتبال» به قیمت «تضعیف سایر رشته‌ها» تمام نشود.

ماده ۲۷ کلیدِ خروج از بن‌بست

با وجود تمام این چالش‌ها، پیشنهادهای راهبردی نیز روی میز است. واگذاری بلندمدت ورزشگاه‌های بزرگ (مانند ورزشگاه ۱۵ هزار نفری) به باشگاه‌ها در قالب «ماده ۲۷»، از جمله راهکارهایی است که می‌تواند بار مالی دولت را کاهش داده و به باشگاه‌ها اجازه دهد تا با درآمدزایی و استانداردسازی توسط خودشان، به پایداری برسند.

همچنین در بخش دیگری از این مباحثات، طرح توسعه زیرساخت‌های بومی نیز مطرح شده است؛ از جمله پیشنهاد احداث خوابگاه در کنار بزرگترین سایت ورزش باستانی جنوب شرق کشور، تا کرمانشاه بتواند به قطب برگزاری رویدادهای ملی و میزبانی تیم‌های مهمان در این رشته اصیل تبدیل شود.

بررسی پشت پرده جلسات اخیر مدیران ورزش استان پرده از واقعیت‌های تکان‌دهنده‌ای برمی‌دارد که نشان می‌دهد ورزش کرمانشاه برای بقا در سطح اول کشور، ناچار است از موانع سفت‌وسختی عبور کند.

فاجعه‌ی ناترازی مالی؛ ۵۰۰ میلیارد تومان نیاز، ۵۰ میلیارد تومان بودجه است افتخارآفرینی می‌کنند، به حاشیه رانده شده و قربانیِ این تک‌محوری شوند.

۳. راهکارِ برون‌رفت؛ آیا «ماده ۲۷»جیبی برای نجاتِ استادیوم‌ها دارد

با سنگین‌تر شدن سایه بدهی‌ها و تورم بر سر پروژه‌های عمرانی، کارشناسان و مدیران ورزشی بر یک راهکار ساختاری پافشاری می‌کنند: واگذاری بلندمدت ورزشگاه‌های بزرگ (نظیر استادیوم ۱۵ هزار نفری) به باشگاه‌ها در قالب ماده ۲۷. بر اساس این طرح، به جای آنکه دولت با دستِ خالی به دنبال بازسازی استادیوم‌ها باشد، مدیریت و بهره‌برداری بلندمدت به باشگاه‌ها واگذار می‌شود تا هم با ایجاد درآمدزایی پایدار، استانداردهای حرفه‌ای را پیاده کنند و هم بار سنگین هزینه‌های نگهداری از دوش اداره کل ورزش برداشته شود.

ورزش فقط فوتبال نیست!!!

در کنار چالش‌های فوتبال، توجه به سایر حوزه‌ها نیز در دستور کار قرار دارد. طرح‌هایی همچون تکمیل و تجهیز خوابگاه در جوار بزرگترین سایت ورزش باستانی جنوب شرق کشور، از جمله‌ی این اقدامات است که می‌تواند کرمانشاه را به پایگاهی مطمئن برای میزبانی از رویدادهای ملی، اردوهای تیم‌های ملی و ورزشکاران سایر استان‌ها تبدیل کند.

عدم هم خوانی بودجه و اعتبار با نیازهای موجود زیرساخت و… ورزش

عمق فاجعه در بخش نگهداری اماکن ورزشی نهفته است. در حالی که فرسودگیِ دهه‌ها فعالیتِ مستمر، نیازِ واقعی برای «به‌روزرسانی و ایمن‌سازی» استادیوم‌ها را به عددی نزدیک به ۵۰۰ میلیارد تومان در سال رسانده، بودجه‌های تخصیصیِ دولتی تنها در محدوده ۵۰ تا ۶۰ میلیارد تومان شناور است. این «کسریِ نجومی»، مدیران را در موقعیتی قرار داده که هر روز باید میانِ «تعمیر نور ورزشگاه»، «نوسازی دوربین‌های مداربسته» یا «بهسازی سکوها» یکی را انتخاب کنند؛ انتخاب‌هایی که نتیجه‌اش همواره حذفِ گزینه‌های ضروری و عقب‌نشینی از استانداردهای ایمنی است.

رشد بدهی‌های انباشته با برنامه‌های همین طور فوری!!

فشار برای برگزاری مسابقات لیگ، مدیریت ورزش استان را مجبور به اتخاذ تدابیر «فورس‌ماژور» کرده است. بسیاری از پروژه‌های اخیر نه بر اساسِ اعتبارِ تخصیص‌یافته، بلکه به صورت «امانی» و با اعتماد به قول‌های آینده اجرا شده‌اند. این یعنی مدیریت ورزش استان اکنون با کوهی از بدهی‌های انباشته به پیمانکارانی مواجه است که دیگر رمق و انگیزه‌ای برای کار ندارند. در این میان، تورمِ افسارگسیخته‌ی مصالح و هزینه‌های تعدیل، مثل خوره به جانِ بودجه‌های قطره‌چکانی افتاده و هر روز فاصله بین «کیفیت مطلوب» و «واقعیت موجود» را بیشتر می‌کند.

تب «فوتبال‌زدگی» و فراموشی دیگر رشته های ورزشی

در روزهای اخیر، تمرکزِ شدیدِ رسانه‌ای و افکار عمومی بر روی میزبانیِ باشگاه «بعثت» در ورزشگاه آزادی، سایه‌ای سنگین بر سایر رشته‌های ورزشی افکنده است. مدیران استان ابراز نگرانی می‌کنند که فشار برای استانداردسازیِ یک ورزشگاه خاص، باعث می‌شود منابعِ محدود، به‌صورت نامتوازن توزیع شده و رشته‌هایی که کرمانشاه در آن‌ها قطب است (مانند کشتی، تکواندو، وزنه‌برداری و…) به حاشیه رانده شوند. این یک «بازیِ خطرناک» است؛ جایی که میزبانیِ یک تیم فوتبال، ممکن است به قیمتِ زمین‌گیر شدنِ ده‌ها رشته‌ی دیگر تمام شود.

 «ماده ۲۷» کلیدِ طلایی مشکلات

مدیران ورزش به این نتیجه رسیده‌اند که «دولتِ کارفرما» دیگر توانِ اداره‌ی ورزشگاه‌های غول‌پیکر را ندارد. پیشنهادِ محوری این است: واگذاری بلندمدتِ اماکن ورزشی (به‌ویژه ورزشگاه ۱۵ هزار نفری) به باشگاه‌ها و بخش خصوصی در قالب ماده ۲۷.

این یعنی به جای اینکه دولت هر سال با چنگ و دندان به دنبالِ بودجه برای «نقاشیِ در و دیوار» باشد، باشگاه‌ها در یک قراردادِ برد-برد، ورزشگاه را تحویل می‌گیرند، با درآمدزایی از تبلیغات و میزبانی، خودشان آن را استاندارد می‌کنند و در نهایت، سرمایه‌ای ملی از دست نمی‌رود.

رویایِ میزبانی از ورزش باستانی تا خوابگاه‌های ملی

در حالی که نگاه‌ها به فوتبال است، یک پروژه‌ی استراتژیک در کرمانشاه در حالِ خاک خوردن است؛ «بزرگترین سایت ورزش باستانیِ». پیشنهاد تکمیلِ خوابگاه در جوار این سایت، نه یک پروژه‌ی لوکس، بلکه یک ضرورت برای «توریسمِ ورزشی» است. اگر کرمانشاه بخواهد به قطبِ ورزش باستانی تبدیل شود، باید زیرساختِ اقامتی داشته باشد. این خوابگاه می‌تواند پایِ تیم‌های ملی و ورزشکارانِ سایر استان‌ها را به کرمانشاه باز کند و چرخِ اقتصادِ ورزش استان را به حرکت درآورد.

پایان گزارش/