عقابیم نترسیم ز بانگ زغن

الا مردک رذل آشفته حال
تهی ازشعور و سراسر زوال
دَد و دیوِ دون پایه خیره سر
به مهد تمدن مگو از حجر
که پرخاشت از روی ضعف و هراس
به آفندِ موشک نماندت حواس
نپرسیدی از پنجه های عقاب؟!
ز اعجاز شنها و رنج و عذاب
طبس می‌شود هر کجای وطن
عقابیم نترسیم ز بانگ زغن
گمانت که این سرزمین کهن
سرای دلیران و شعر و سخن
بترسد از این های و هوی تو منگ!
کنیم عرصه را بی درنگ بر تو تنگ
تنیده شهادت به فرهنگمان
مترسان تو از آتش جنگمان
خدای جهان همره و یار ما
شکست تو سر لوحه کار ما
ز بس مشت ایران زیبا پُر است
از این پس همه نانتان آجراست
زتاریخ ایران چو ناخوانده ای
مثال حماری به گل مانده ای
گمانت چو لیبی و شام‌ و عراق
وطن میشود جای ظلم و نفاق
زهی فکر باطل خیال محال
که تسلیمِ تو کشور بی مثال
پر از رستم است مامِ پاکِ وطن
که پرچم گزیند برای کفن
بدان میهن ما سرای یلی است
نگهبان او مهدی ابن علی است
#کیومرث_سلطان_آبادی
#ایران_قوی