سوز وداع

 ای خاک مشهد! ای گهوارهٔ آرام ارواح وارسته! مدارا کن با تن خستهٔ آن که یک عمر، کوه صبوری بود و دریای ایثار.

ای خاک پاک! آغوش بگشای برای کسی که تمام هستی‌اش را در راه بقای دین و وطن، به آتش جانکاه غم کشید و از شعله‌های عشق، منوّر شد.

سلطان صبوری و پیشوای مظلومیت!
آقا جان! چه کنیم با این داغ جان‌سوز که گویی تمام آسمان دل را به سیاهی کشانده است؟ تو خود بگو، در این بیابان حیرت، کدام تکیه‌گاه برای ماست، حال آنکه ستون استوار ایمان و پناهگاه امن امت، در خاکستری سکوت ابدی غرق گشته است؟

تمام شد، ای رهبر شهیدم! تمام شد آن شب‌های تیره و تاری که بار گران مسئولیت، بر شانه‌های نحیفت، زخمی عمیق می‌نشاند و تو در سکوت شب، با اشک خستگی، پیشگاه حق، گله می‌کردی.
تمام شد آن روزهای دشواری که تیرهای طعنه از کمان کین‌توزان به سویت رها می‌شد و تو با لبخندی رنجور و قلبی صبور، تلخی زخم‌ها را در چشمهٔ رضایت الهی می‌شستی.

آه ای خورشید شامگاه! تمام شد غصهٔ بی‌بصیرتی‌ها؛
تمام شد فریاد بی‌جواب «أین عمار» در گوش‌های کر دنیا.
تمام شد صبوری غریبانه در برابر نافرمانی کسانی که در سایهٔ نام تو، با رأی خویش می‌تاختند و بار گناه بی‌تدبیری‌شان را، تو با اعتبار والایت از دوش امّت برمی‌داشتی.»

تو که در میانهٔ طوفان، لنگرگاه ما بودی، اکنون در آرامش ابدی، در پناه پروردگارت، چشم به خواب خوش جاویدان زده‌ای.

بخواب، ای علمدار صبور!
بخواب که دیگر نه طعنهٔ بدخواهی است و نه غربت بی‌امانی.
بخواب که دیگر نه مصلحت‌اندیشی کاذب، آرامشت را می‌رباید و نه ناله‌های بی‌بصیرتان، خوابت را می‌پراند.

و اما ای پدر امت ولایی داغدار! در این روز یتیمی، در این ساعت حزن و اندوه، ما در رکاب فرزند عزیزت، امام سید مجتبی، می‌ایستیم.
عهد می‌بندیم که تا آخرین قطرهٔ خون و آخرین ضربان قلب، پاسدار این عَلَم ریشه‌دار باشیم.
اجازه نخواهیم داد که بادهای تند توطئه، پرچم این انقلاب قدسی را بر زمین اندازد و خنّاسانی که با بغض شیطانی وسوسه و شبهه در صدور خاص و عام می‌افکنند موفق شوند و به مقاصد شوم خود برسند.

خداحافظ، ای پیشوای شهید!
خداحافظ، ای پناهگاه امن و صبور!

تو رفتی و ما را با یاد تو و عهد وفاداری‌مان به جای گذاشتی.

سلام بر تو در بلندای فردوس برین و سلام بر پیروان مخلص تو در مسیر سخت مقاومت.

وداعت تلخ است، اما پیمان ما با تو و فرزند رشیدت، ابدی و جاویدان است.

۱۴۰۵/۰۴/۱۹