ثلاث باباجانی؛ و سکوت فقدان زیرساخت فرهنگی | جوانانی که در عطشِ «بودن» به بیراهه می‌روند

زلزله برای مناطق مرزی ما فقط یک حادثه طبیعی نبود؛ شروعی برای فراموشی زیرساخت‌هایی بود که قرار بود ستون فقرات هویت فرهنگی یک شهر باشند.

امروز، سال‌ها پس از آن واقعه، در حالی که بسیاری از نقاط کشور در حال توسعه مراکز فرهنگی هستند، شهرستان ثلاث باباجانی در بن‌بستِ «فقدان مکان فرهنگی» گیر کرده است.

در پی گشت خبری خبرنگار ما؛ در میان کوچه‌های شهر،وقتی ازجوانان درباره اوقات فراغتشان می‌پرسیم، پاسخ‌ها تکان‌دهنده است. «ما کجا برویم؟» این سؤالی است که از زبان هر شهروند ثلاث باباجانی شنیده می‌شود.
نبود حتی یک سالن سینما،یک آمفی‌تئاتر استاندارد برای اجرای نمایش و یا یک مجتمع فرهنگی که بتواند پناهگاه هنرمندان و جوانان باشد،چهره شهر رابه فضایی خشک و خالی از روح بدل کرده است.

اداره‌ای که در خانه‌های مردم گم شد!

وضعیت اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی این شهرستان نماد کاملی از این بی‌توجهی است.
ساختمان اصلی که در زلزله آسیب دید، حالا سال‌هاست به حال خود رها شده وکارمندان این اداره مجبورند در ساختمان‌های استیجاریِ نامناسب، به جای ترویج فرهنگ، دغدغه‌ی سقف واجاره‌بها را داشته باشند.
وقتی متولی فرهنگ یک شهر، خود خانه به دوش است، چگونه می‌توان انتظار داشت که فرهنگ و هنردر آن دیار رشد کند؟

جشن‌ها و مراسماتی که در«کلاس‌های درس» دفن می‌شوند!

در این شرایط ضعیف زیر ساخت های فرهنگی این شهرستان بدتر از همه اینکه، حتی برای برگزاری برنامه‌های ملی، مذهبی و سراسری همچون دهه فجر یا اعیاد مختلف، شهرستان فاقد یک سالن اجتماعات درخور است.مسئولان ناچارند این برنامه‌ها را در سالن امتحانات مدارس برگزار کنند؛ فضایی که در زمستان‌های سردِ منطقه، فاقد گرمایش کافی و در تابستان‌ها،کلافه‌ کننده وگرم است.
خواسته مردم زیاد نیست مثل شهرستان های همجوار که محل فرهنگی جهت اجرای برنامه ها و اوقات فراغت برایشان تاسیس شده است خواسته هنر دوستان این دیار هم بوده، نیازی که عمری در دل ها مانده است .

در این مراسمات، شرکت‌کنندگان و خانواده‌ها مجبورند ساعت‌ها بر روی صندلی‌های چوبی و خشک مدارس بنشینند؛ وضعیتی که نه تنها شأن برنامه فرهنگی و انقلابی را زیر سؤال می‌برد، بلکه برای جمعیت حاضر بسیار طاقت‌فرسا و خسته‌کننده است.آیا حق مردم این دیار این است که جشن‌هایشان را درفضایی برگزار کنند که حتی برای نشستنِ کوتاه دانش‌آموزان نیز استاندارد نیست؟

جوانانی که در عطشِ «بودن» به بیراهه می‌روند

طاهره بهرامی یکی از شهروندان هنر دوست این دیار با ابراز گلایه در گفت‌وگو باخبرنگار ما گفت : «جوانی که سالن تئاتر،کتاب‌خوانی یا سینما و نمایشگاه نقاشی و کارهنری در شهرش ندارد، تنها گزینه‌اش پرسه زدن در خیابان‌هاست. وقتی مکان تفریحی و هنری نباشد، ناخودآگاه گرایش به تفریحات مضر و آسیب‌های اجتماعی افزایش می‌یابد،

ما قربانیِ این محرومیت ایم.

وی در ادامه با اشاره به وضعیت فعلی حوزه هنری و فرهنگی شهرستان اضافه کرد ؛ این وضعیت، نه تنها روحیه اجتماعی مردم را فرسوده کرده، بلکه مانع از ظهور و بروز استعدادهای هنری دراین منطقه شده است. شهرستانی با این قدمت فرهنگی و هنری، مهد شاعران و هنر پیشگانی نامدار بوده اما امروز در انزوایِ سخت‌افزاری به سر می‌برد.

حاصلِ انتظارِ طولانیِ فرهنگ‌سرای ثلاث‌باباجانی؛
وقتی پروژه ای فرهنگی با ۳۰ درصد پیشرفت فیزیکی به بن بست فرهنگی این شهرستان تبدیل می‌شود

وضعیت زیرساخت‌های فرهنگی در شهرستان ثلاث‌باباجانی، این روزها در اولویت گلایه‌های هنرمندان و مسئولان این حوزه قرار دارد. در شرایطی که نبودِ یک مجتمع تخصصی، مانع اصلی توسعه فعالیت‌های هنری در این شهرستان مرزی است، رئیس اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی ثلاث‌باباجانی از وضعیت بلاتکلیف این پروژه و بودجه‌های قطره‌چکانی انتقاد کرد.

محمد افسری، رئیس اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی ثلاث‌باباجانی با اشاره به پیگیری‌های مستمر یک‌سال و نیم اخیر، اظهار داشت: در طول این مدت بارها با وزارتخانه و نماینده محترم شهرستان در مجلس شورای اسلامی مکاتبه داشته‌ایم و حتی در جریان سفر وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی برای افتتاح مجتمع سرپل‌ذهاب، به‌صورت مستقیم وضعیت پروژه‌ی ثلاث را مطرح کردیم. با این حال، متأسفانه هنوز هیچ خروجی عملیاتی برای آغاز دوباره فعالیت این مجتمع دیده نشده است.

وی با اشاره به شکاف عمیق میان نیازهای عمرانی و بودجه‌های تخصیص‌یافته،گفت: برآورد هزینه‌های تکمیل ساختمان مجتمع حدود ۱۰۰میلیارد تومان است، اما آنچه برای بودجه سال ۱۴۰۴در نظر گرفته شده، تنها ۵۰۰ میلیون تومان است؛ رقمی که در برابر نیاز پروژه، عملاً هیچ محسوب می‌شود و پاسخگوی پیشرفت کار نیست.

افسری در ادامه با تشریح وضعیت فعالیت‌های هنری تحت نظارت این اداره، تصریح کرد: هنر نیازمند بستر و مکانِ باکیفیت است، اما ما در حال حاضر برای اجرای رویدادهای فرهنگی‌هنری یا مناسبت‌های ملی و مذهبی، ناچاریم به سالن‌های امتحانات یا فضای مؤسسات خیریه‌ای مانند «هانای هژاران» پناه ببریم. حتی برای استفاده از امکانات اداره آموزش و پرورش نیز بارها با وعده‌های «ان‌شاءالله همکاری می‌کنیم» مواجه شده‌ایم که در عمل به جایی نرسیده است.

رئیس اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی ثلاث‌باباجانی با اشاره به اقدامات انجام شده برای انسجام‌بخشی به فضای هنری شهرستان، افزود: با وجود تمام محدودیت‌ها، موفق شدیم پس از سال‌ها «انجمن موسیقی» را راه‌اندازی کنیم و در حال پیگیری برای فعال‌سازی «انجمن نمایش» هستیم. اما واقعیت این است که بدون داشتن مجتمع فرهنگی، فعالیت‌های هنری به سطح کارهای گذرا و سطحی محدود می‌ماند و تحول بنیادین در فرهنگ شهرستان، مستلزم تأمین زیرساخت است.

وی در پایان با تأکید بر اینکه ساختمان مجتمع تا به امروز تنها ۳۰ درصد پیشرفت فیزیکی داشته است، خاطرنشان کرد: تکمیل این پروژه نیازمند تخصیص اعتباری در حدود ۱۵۰ میلیارد تومان است تا مردم و هنرمندان ثلاث‌باباجانی به جایگاه فرهنگی درخور و شایسته خود برسند.

قابل توجه اصحاب ∆فرهنگ و هنر، مطالبه به حق قشر هنر پرور این دیار ،بدون پاسخ از سوی مدیران برای شفاف سازی با رسانه باقی نمی ماند.

سخن آخر:
مردم ثلاث باباجانی از مسئولان استانی و کشوری انتظار ندارند که برایشان معجزه کنند؛ آن‌ها تنها حقِ داشتنِ یک فضای حداقلی برای تنفس فرهنگی را مطالبه می‌کنند. بازسازی ساختمان اداره ارشاد و ساخت یک مجتمع فرهنگی چندمنظوره، نه یک «لطف»، بلکه «دین» و وظیفه‌ای است که بر گردن مسئولان است تا از تبدیل شدن این شهر به جزیره‌ای دورافتاده از فرهنگ، جلوگیری کنند.

فرماندار! و عدم تمایل به پاسخگویی به خبرنگار ما

گفتنی ست؛ فرماندار محترم شهرستان، حاضر به پاسخگویی در باره مشکلات و مطالبات اهالی فرهنگ و هنر و مردم شریف ثلاث باباجانی نشد!

این در حالی است که بارها و بارها؛ استاندار تلاشگر کرمانشاه خواستار پاسخگویی مدیران و مسئولان استان به اهالی رسانه بوده و هستند.

آیا قرار است این سکوت، تا ابد ادامه یابد؟

پایان گزارش/