«««« هیولای زرد »»»»

الا ای هیولایِ بی شاخ و دُم
که در باتلاقی رهت کرده گُم

تو گفتی دو روزه چها می کنی
که ایران زِ اهلش رها می کنی

چه شد حمله ای را به ایران کنی
چو روبه جسارت به شیران کنی

به جز بندگی ما نکردی نگاه
جنایت نمودی به وقتِ پگاه

زِ بَعدِ ترورِ وقیحانه ات
زِ کشتارِ سختِ غریبانه ات

زِ راهِ جنون و زِ کبر و ریا
زِ کودک‌ کشی هم نکردی حیا

چو ایرانیان را تو نشناختی
به ذلت زِ میدان چنین باختی

ز شیرانِ ارتش ، سپاهی غیور
به طوفانِ رزمش جهان کرده شور

چو موشک شِلیکش بیامد به گوش
به رفتی زِ ترسَش به سوراخِ موش

تو گفتی زِ قدر و فرِ جایگاه
نگاهی بیفکن به دَه پایگاه

که ویران به دست دلیرانِ ما
زِ غُرِش به موشک زِ شیرانِ ما

بدیدی که صهیون چه خواری شده
به ناوَت نگر که فراری شده

کنون با خِفَت گشته ای زوزه گی
به پیشِ حریفان به در یوزگی

تو مقهورِ حیله نِتان گشته ای
ذلیل و زبونِ بُتان گشته ای

شرورِ زمین و زمان گشته ای
تو منفورِ رویِ جهان گشته ای

زِ کاخ و زِ تخت و زِ بخت و وزیر
چو فرعونِ کافر می آیی به زیر

۲۶اسفند۱۴۰۴

پایان پیام/